Ho sala maro, kiom el la salo
Estas larmoj de portugalo!
Por la krozado, la patrinoj ploris,
Vane filoj, filinoj floris!
Fianĉinoj ne konis la altaron,
Por tio, ke ni havu maron!
Ĉu valoris la penon? Nur se temas
Pri l'animo, kiu ne ĝemas.
Kiu volas transpasi Boĵadoron,
Tiu transpasu eĉ doloron.
En la maron danĝeron fosis Di',
Sed ĉielon spegulas ĝi.
Aŭtoro: Fernando Pessoa
Tradukis: Jozefo Lejte
Originala teksto en la portugala:
Mar Português
Ó mar salgado, quanto do teu sal
São lágrimas de Portugal!
Por te cruzarmos, quantas mães choraram,
Quantos filhos em vão rezaram!
Quantas noivas ficaram por casar
Para que fosses nosso, ó mar!
Valeu a pena? Tudo vale a pena
Se a alma não é pequena.
Quem quer passar além do Bojador
Tem que passar além da dor.
Deus ao mar o perigo e o abismo deu,
Mas nele é que espelhou o céu.
Fernando Pessoa in "Mar Português"
24.3.08
19.1.08
Soneto 48-a - Luís Vaz de Camões
Ho, animo neniam forgesita,
Vi forlasis la vivon frumatene;
Dum ĉielon vi ĝuas ja serene,
Forpasas mia kor' enterigita.
Se estas en ĉielo permesita
Memoro pri la vivo, mi korplene
Petas vin ne forgesi amon jene,
El la plej pura koro elŝirita.
Sed se iom valoras la sufero,
La doloro restanta ĉe la kor',
La ĉagreno kaj mia malespero,
Al Di', kiu alvokis vin je glor',
Preĝu nur ne daŭrigi sur la tero
La inferon pluvivi de vi for.
Origalo en la portugala:
SONETO 48
Alma minha gentil, que te partiste
Tão cedo desta vida, descontente,
Repousa lá no Céu eternamente
E viva eu cá na terra sempre triste.
Se lá no assento etéreo, onde subiste,
Memória desta vida se consente,
Não te esqueças daquele amor ardente
Que já nos olhos meus tão puro viste.
E se vires que pode merecer-te
Alguma cousa a dor que me ficou
Da mágoa, sem remédio, de perder-te,
Roga a Deus, que teus anos encurtou,
Que tão cedo de cá me leve a ver-te,
Quão cedo de meus olhos te levou.
Vi forlasis la vivon frumatene;
Dum ĉielon vi ĝuas ja serene,
Forpasas mia kor' enterigita.
Se estas en ĉielo permesita
Memoro pri la vivo, mi korplene
Petas vin ne forgesi amon jene,
El la plej pura koro elŝirita.
Sed se iom valoras la sufero,
La doloro restanta ĉe la kor',
La ĉagreno kaj mia malespero,
Al Di', kiu alvokis vin je glor',
Preĝu nur ne daŭrigi sur la tero
La inferon pluvivi de vi for.
Origalo en la portugala:
SONETO 48
Alma minha gentil, que te partiste
Tão cedo desta vida, descontente,
Repousa lá no Céu eternamente
E viva eu cá na terra sempre triste.
Se lá no assento etéreo, onde subiste,
Memória desta vida se consente,
Não te esqueças daquele amor ardente
Que já nos olhos meus tão puro viste.
E se vires que pode merecer-te
Alguma cousa a dor que me ficou
Da mágoa, sem remédio, de perder-te,
Roga a Deus, que teus anos encurtou,
Que tão cedo de cá me leve a ver-te,
Quão cedo de meus olhos te levou.
4.5.07
Terminareto pri tradukado
Tre bona la retejo pri tradukado. Tradukisto opinias ĝin vortarego, ne vortareto, ĉar ĝi estas pruvo pri kvalito. Gratulon pro la faka iniciato.
3.5.07
Silento
silento
korpo petas apudan korpon
froste krias korvo poste
never' more responde
Originalo:
silêncio
corpo pede outro corpo
posto onde corvo exposto
never more responde
(Aŭtoro: Amador Ribeiro Neto ; tradukis: Jozefo Lejte)
9.11.05
La besto
Hieraŭ mi vidis beston
Ĉe la malpureco de la korto
Ĝi serĉis manĝaĝon inter la ruboj.
Trovinte ion,
Ĝi nek ekzamenis, nek flaris:
Ĝi avide englutis la tuton.
La besto ne estis hundo,
Ne estis kato,
Ne estis rato.
La besto, Dio mia, estis viro.
[Aŭtoris: Manuel Bandeira, grava morderna poeto el Brazilo. Esperantigis: Jozefo Lejte. - Dankon al Prof-ro Sylla Chaves pro la revizio.]
8.11.05
Kvadrilo
Johano, kiu amis Terezan, kiu amis Rajmundon,
kiu amis Marian, kiu amis Joakimon, kiu amis Lilion,
kiu amis neniun.
Johano foriris al Usono, Tereza eniris en monaĥejo,
Raimundo mortis pro akcidento, Maria estas nun fraŭlino,
Joakimo sinmortigis, kaj Lilio edziniĝis kun J. Pinto Fernandes,
kiu bedaŭrinde ne estis en tiu ĉi rakonto.
[Aŭtoro: Carlos Drummond de Andrade. Esperantigis: Jozefo Lejte.]
kiu amis Marian, kiu amis Joakimon, kiu amis Lilion,
kiu amis neniun.
Johano foriris al Usono, Tereza eniris en monaĥejo,
Raimundo mortis pro akcidento, Maria estas nun fraŭlino,
Joakimo sinmortigis, kaj Lilio edziniĝis kun J. Pinto Fernandes,
kiu bedaŭrinde ne estis en tiu ĉi rakonto.
[Aŭtoro: Carlos Drummond de Andrade. Esperantigis: Jozefo Lejte.]
21.10.05
Sapumu
(Plorkanto de lavistino.) |
Assinar:
Postagens (Atom)